ცისკენ აიწვდენს, გაშლილ ველზე, ძარღვიან რტოებს.
. დგას მეფურად და მშვიდად ხვდება ამ, სიმარტოვეს.
გვირგვინოსანთა სისხლი უდუღს და როგორც, წესი,
არ ნაღვლობს,გრგვინავს გრიგალი, ,თუ,ნიავი კვნესის
სად უღამდება,ისევ,იქვე ღამეს თუ ათევს,
უმღერიან და უყვებიან ჯადოსნურ ზღაპრებს
.
მუხის ფესვები მშრალ ხახებში წვიმებს ისხამენ,
თვლემს და მთვლემარეც , მეფესავით არის მრისხანე


Дуб
Распусціўшы сучча
У глухім прыволлі,
Сам адзін расце ён
На далёкім полі.

Як цар, у кароне,
Аб нічым не дбае,
Ці то стогне бура,
Ці віхор гуляе.

На адным ён месцы
Днюе і начуе;
Многа казак знае,
Многа песень чуе.

Дождж падмыў карэнне;
У ім дупло — як хата...
Ён стаіць і дрэмле —
Грозны, расахаты.

[1911]