ხალხური (ბწკ.ალ ელერდაშვილისა)

ჭიამაიავ, წითელკაბავ,  ხალებიანო.,
ფრთასიფრიფანავ,, არაფერზე აღარ  მიამბო.
არ გკითხავ,, როდის  წაეკიდა  ხვატი მკათათვეს,
ან, ალუბლები, ღამეს როდის,  ვისთან  გაათევს.
მზე ამოვა,თუ  ზეცას, ცრემლის  მოსწყდება  ცვრები.
არ გკითხავ,  როდის ვიშვები, ან,  გარდავიცვლები.
  რადგანაც,  სულში  გაზაფხული არ არის  გვიან.
რადგან,    ვარდები    ნაღმებივით მიფეთქდებიან.

„ Cserebogár"

Cserebogár, sárga cserebogár,
Nem kérdem én töled, mikor lesz nyár.
Azt se kérdem, sokáig élek-e?
Csak azt mondd meg: rózsámé leszek-e?
Nem kérdem én te tőled, kis madár,
Derül-e még életemre több nyár?
Ugy is hév nyár lankasztja kedvemet,
Mióta rózsám birja szivemet