ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

28 ივლისი 2019, მატარებელი ბერლინი - როსტოკი
ვერ წარმოვიდგენდი, თუ საქართველოში გატარებული 14 წლის შემდეგ ისევ გერმანიაში გადმოცხოვრება მომიწევდა. მიუხედავად იმისა, რომ საქართველოში ჰაერიც კი გაჟღენთილია „ცუდი ამბებით“ და ყოველდღიურად იძულებით, თუ ნებაყოფლობით სხვადასხვა მედიასაშუალებიდან, თუ ახლობლისგან გიწევს ნეგატიური ამბების სავალდებულო დოზის მიღება და გადახარშვა, მაინც აეროპორტში პასპორტის კონტროლის რიგში საქართველოსთან განშორებით გამოწვეული გულისწყვეტის შეგრძნება იმდენად მძაფრი იყო, რომ ცრემლიც კი წამომივიდა...
ბერლინის ერთერთ სასტუმროში შემოსულს რეგისტრატურაში გერმანელი თეთრთ ბლანჟეიანი გადახოტრილი დაკუნთული რეგისტრატორი დამხვდა, რომელმაც იმის გაგონებისთანავე, რომ ქართველი ვიყავი შემდეგი სიტყვები მითხრა ქართულად: „ორი აბაზი მომეცი“ და გაიღიმა..
ალბათ იმის ბრალი იყო, რომ ნამგზავრი და გადაღლილი ვიყავი (მოგეხსენებათ საქართველოდან ფრენები ყოველთვის ღამით სრულდება და ნებსით თუ უნებლიეთ ყოველთვის ნებისმიერ ადგილას საქართველოდან გათიშული და ღამენათევი ჩადიხარ), თუმცა მართლა ძალიან გამიკვირდა შუაგულ ბერლინში წმინდაწყლის გერმანელისგან ესეთი სიტყვები. ჩემი გაკვირვებული სახის დანახვისთანავე ამ კაცმა დაამატა მამაჩემი ქუთაისში ცხოვრობდაო...
მოკლედ კიდევ უფრო გაკვირვებულს ჩამახუტა ჩემი ოთახის გასაღები და გამიშვა ჩემს ოთახში..
ცოტა ხნის გამოძინების შემდეგ გავისეირნე ბერლინის ქუჩებში და მივხვდი, თუ რა ბედნიერები, თავისუფლები, უკომპლექსოები, შეუზღუდავები, მატერიალიზებულები და უპრობლემოები არიან აქ მცხოვრები ადამიანები.. პირველ რიგში რაც თვალში მომხვდა იყო ის, რომ ყველა მდედრს მიუხედავად მისი წონისა და ტანის პროპორციებისა რაც შეიძლება მოკლე სამოსი (შორტი ან კაბა) ეცვა. ლოგიკურიც არის, ძალიან ცხელოდა, თუმცა ვერ ვიტყვი, რომ სასიამოვნო იყო ზოგიერთი გამვლელის ცელულიტებიანი დუნდულების დანახვა, მაგრამ მათ ეს აბსოლუტურად არ აწუხებდათ. ბოდიალისას შემთხვევით გეი-პარადსაც გადავაწყდი და მივხვდი, რომ ეს ადამიანები ნაკლებად “საშიშები” და ცოტათი სასაცილოებიც კი ყოფილან. ცოტა შემეცოდა ისინი, ვინაიდან მგონია, რომ თვითონაც ვერ ხვდებოდნენ რას და ვის უპროტესტებდნენ და სხვათა შორის მგონი არც არაფერს არ აპროტესტებდნენ, უბრალოდ განაცხადებნდნენ თავისი ქცევით და ჩაცმულობით, რომ გეები იყვნენ. აქ მივხვდი, რომ ისევ ცელულიტებიანი დუნდულების ყურება მერჩივნა ვარდისფერტანგიანი კაცის ტრაკების ცქერას..
ცოტა ვიბოდიალე, შემდეგ სტარბაქსის მონატრებული ცივი კაპუჩინო მივირთვი და წავედი სასტუმროში დასაძინებლად.
დილის საუზმე, როგორც გერმანიაში ცხოვრების ერთერთი “ჰაილაიტი” რა თქმა უნდა მოწოდების სიმაღლეზე იყო და ხასიათიც ცოტათი უფრო გამომისწორდა, რის შემდეგაც გერმანიასთან re-შეგუების (ისევ-შეგუების) პროცესიც ჩემში წარმატებით დაიწყო..
მიყვარს გერმანული მატარებლები. განსაკუთრებული ატმოსფეროა შიგნით. თან სწრაფად მოძრაობ და ამავე დროს განსაკუთრებული სიჩუმეა. ფანჯრიდან როგორც წესი არ მოჩანს ქალაქები და დასახლებული პუნქტები, არამედ ძირითადად სწორი, უნაკლოდ დამუშავებული ტიპიური ლანდშაფტები. თვალები, რომ დახუჭო შესაძლოა ვერც კი მიხვდე, რომ მატარებელი საერთოდ მოძრაობს. ვთვლი, რომ ერთერთი საუკეთესო ადგილია სამუშაოდ, წიგნის წასაკითხად ან თუნდაც რაიმეს დასაწერად..

10 აგვისტო 2019
მარტოობის ორი კვირა გავლიე. მიწევს მრავალი ბიუროკრატიული და არაბიუროკრატიული ნაბიჯის ისევ-გადადგმა იმისთვის, რომ მეტნაკლებად ისევ-მოვეწყო ამ ქვეყანაში. ამ ნაბიჯებს შორის არის: ბინის პოვნა, მისამართზე რეგისტრაცია, დაზღვევა, ვიზის გაგრძელება, ბანკში ანგარიშის გახსნა, ბინის მოწყობა და სხვა კიდევ უამრავი ნაბიჯი, რომელიც აუცილებლად გადასადგბელია იმისთვის, რომ საბოლოოდ ინტეგრირდე, ჩემს შემთხვევაში კი re-ინტეგრირდე ამ ქვეყანაში. რაც დამახასიათებელია გერმანიისთვის ესაა, რომ საფოსტო ყუთი და შემდეგ საკუთარი ბინაც ისე სწრაფად ივსება სხვადასხვა ფურცლებით, წერილებით თუ დოკუმენტებით, რომ თუ თავიდანვე არ მოიფიქრე სისტემა, რომლის მიხედვითაც ამ ყველაფერს დაალაგებ და თან თუ ისე არ დაალაგებ, რომ საჭიროების შემთხვევაში ისევ იპოვნო, ჩათვალე დიდ ხანს ვერ გასტან.. ენით აუწერელი რაოდენობა კონვერტების მოდის ფოსტით და ზოგჯერ მართლა გიჩნდება ეჭვი ბავშვებიც ფოსტით ხო არ ეგზავნებათ გერმანელ ოჯახებს..
გერმანია არის ქვეყანა, სადაც მილიონრებიც კი თავისი ხელით “მოათრევენ ბაზრიდან კარტოფილს..” ნაკლებად უტირებულად რომ ვთქვათ სუპერმარკეტში თავად დადიან და თავისი როლს როისით მოაქვთ სახლისთვის პროდუქტი, მანქანასაც თვითონ რეცხავენ და წარმოიდგინეთ ბენზინგასამართ სადგურზე მანქანიდან გადმოდიან, ჯერ თვითონ ავსებენ ავზს და შემდეგ შედიან სპეციალურ შენობაში, სადაც თავისი ბენზინისსუნიანი ხელებით იხდიან საწვავის გადასახადს.. ანუ მარტივად, რომ ვთქვათ, ფულიანი, ჯიპიანი, გაზულუქებული ქართველი გერმანიაში ბედნიერი ნამდვილად ვერასდროს გახდება, ვინაიდან მოუწეს მინიმუმ 70 კილოგრამიანი უკანალის ხშირხშირად გადმობრძანება მანქანიდან.
ავეჯის ყიდვა ცალკე თემაა.. კარგია, თუ ბავშვობაში ლეგოს აწყობდი, ვინაიდან ეს უნარი აუცილებლად გამოგადგება ავეჯის შესყიდვის შემდეგ. აწყობილ ავეჯს (სკამსაც კი) ვერსად იყიდი. ყველაფერი იყიდება დაშლილი და მოყვება ინსტრუქცია, რომლის მიხედვითაც უნდა ააწყო. ჩემდაუნებურად სიამაყის გრძნობა დამეუფლა რამოდენიმედღიანი წვალების შემდეგ ჩემს მიერ აწყობილ ლოგინს, კარადებს, ტუმბოებს, დივანს, სასადილო მაგიდას, საკიდს და სკამებს, რომ გადავხედე. მგონი ასაკის ბრალია ის, რომ ძალიან მესიამოვნა ფიზიკური შრომა და ამის  შედეგ კი უფრო მეტად საკუთარი შრომის შედეგის დანახვა.
მეუღლე და ბავშვი ჯერ ვერ ჩამოდიოდნენ, ვინაიდან გერმანული კანონის მიხედვით ჯერ მე უნდა გამეგრძელებინა ჩემი სამუშაო ვიზა, რომ ჩემი ოჯახის წევრებიც ჩამომეყვანა. მინიმუმ ერთი თვე მარტო მიწევდა ყოფნა გერმანიაში. მარტოობას რა თქმა უნდა თავისი პლიუსები და მინუსები აქვს. პლიუსი პირველ რიგში არის ალბათ ის, რომ ბევრი დრო გაქვს ფიქრისთვის. მეც ვფიქრობდი, ბევრს ვფიქრობდი... ჩემი ფიქრები ამ ბოლო პერიოდში მაინც როგორც წესი ერთი აზრის ირგვლივ იკრიბება ხოლმე. ჩემი ტვინი თავისდაუნებურად ცდილობს ხოლმე გააანალიზოს ის შეცდომები, რის გამოც ცხოვრებაში სხვადასხვა ტკივილები განვიცადე,  ყველაზე დიდი ტკივილი ალბათ მაინც ჩემს პატარა შვილს და მის ავადმყოფობას უკავშირდება. ისე  უცნაურია და ალბათ ბევრი არც დამიჯერებს, რომ ყოველთვის, როდესაც პატარა, თუ დიდ რამეს ვაშავებდი ცხოვრებაში ძალიან მალე ამისთვის ვისჯებოდი ხოლმე. იმდენად მკაფიოდ ხდებოდა ხოლმე ეს ყოველივე, რომ ძალიან მიჭირს ამას დამთხვევა ვუწოდო. რომ დამიჯეროთ რამოდენიმე მაგალითს მოგიყვებით ჩემი ცხოვრებიდან და შეგიძლიათ თქვენ თითონ განსაჯოთ... (მინუს მესამე თავის დასასრული)