როს,  დეკემბერი გაცვთება და  ფანტელებს  დაჰყრის,
ნელ-ნელ, დავფურცლავთ მოგონების ნაცრისფერ არქივს.
დატრიალდება .      სიყვარულის  .  ქარბორბალები
, და ჩვენც, ლურჯ აპრილს ,უკვე, ვერსად დავემალებით.
აპრილშემოსილ ,, მკერდზე ყვავილმიხუტებულთან
გოგოსთან  მიდით, , თაიგულით თუ გულს  მოურთავთ!
გოგონას ისე  მიიკრავთ მკერდს, შეახებთ    თითებს,
  ბაგე - თვალების უძირო ცას, ვნებით ჰკოცნიდეს.
გული ამტკივდა , მეგობრებო    დღეს,  ცრემლებამდე,
რა გვემართება, ვართ პატივში, რა ჭირი  დაგვდევს,
    კაბინეტებში ჯდომისაგან  ობი გვედება,
აპრილის გოგო  გარეთ  აღარ  დაგველოდება.


Когда исхоженное станет студить последним декабрем,
Седой архив воспоминаний, не торопясь, переберем.
И вспыхнут давние надежды, любви закружится метель.
И нам захочется, как прежде, подкарауливать апрель,
Чтоб по-весеннему одетым, с двадцатилетием в груди
К девчонке, вынесшей букеты, не спотыкаясь, подойти.
И, не боясь прослыть нелепым, к груди девчонку ту прижать
И синих глаз сплошное небо, да, только небо целовать.
Друзья, а мне до слез обидно, Какой нас холод обволок?
Мы стали важны и солидны не к месту, не к добру, не в срок.
И в кабинетах, как в потемках, сидим, не поднимая глаз,
И та апрельская девчонка с цветами ждет уже не нас...