ოცდამეცამეტე იანვარში ზურგით დამატარებს.
მიწა ფხვიერია,
ჩემი სიცოცხლე-უტყუარი,
სიზმრები- ეკლიანი,
წარსული-მკაფიო,
აწმყო-მტკივნეული.
დავდივარ არსებობით დაორსულებული,
თუმცა არ ვიცი, როდის ვშობ სიკვდილს.
ღმერთებს ჩვენი შურდათ ძველ საბერძნეთში..
სიკვდილის მოლოდინი ახლაც ვნებს სიმშვიდეს..
საათის შეკივლებაზე ვიწოვთ სიცოცხლეს-
ნეტარ ვაქცინას..
აცრილები ვართ უტყუარი სიკვდილით,
რათა არსებობით ტკბობა უკეთ შევიგრძნოთ!!