ხშირად, გაგვიგონია, რომ მამაკაცები აღარ ვარგიან და ა.შ. ამ შემთხვევაში, მათ ადვოკატად არ გამოვდგები, რადგან ქალი ვარ, მაგრამ თვითკრიტიკა ყოველთვის აუცილებელია. იმ აზრს ვეთანხმები, რომ თუ მამაკაცი ხარ, ყველაფერი უნდა შესძლო, მაგრამ ახლა, სხვა რამეზე მინდა ვილაპარაკო.
დაფიქრებულხართ, რომ იქნებ ეს ყველაფერი დროებამ, ქალის მეტისმეტმა ემანსიპაციამ, მოიტანა? ადამიანებო, ყოველგვარი განწირული ყვირილი ქალთა უფლებებზე უკვე გამაღიზიანებელიცაა და ვფიქრობ, ღრმად ჩამჯდარი კომპლექსებისგან მოდის. ნადმვილად ძლიერი, შემდგარი ადამიანი, არაფერს ამტკიცებს, არ ყვირის. კარგ მთქმელს კარგი გამგონე უნდა. ძირითადად კი, რაც უნდა იყოს, მსხვერპლი, მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან მეცოდება, ვფიქრობ, თავად იზიდავს მოძალადეს. როცა ქალს აქვს თვითშეფასება თავის ადგილზე, ის ერთი დღეც არ გაჩერდება ასეთ მამაკაცთან, თუნდაც, ჭერი არ ჰქონდეს თავზე _ თავმოყვარეობის ამბავია. ნუ იქნებით მაზო-ხისტები _ იყავით მოქნილები და თავმოყვარეები. ახლა, რა მომაგონდა: თუ გახსოვთ, ძველ ვანოს შოუ“_ში იყო ერთ-ერთი სკეჩი, პირდაპირ ვიტყვი, გულისამრევი, ანუ, ქალად ყოფნას რომ შეგაზარებს- თათულის და თამუნას მონაწილეობით- მოქეიფე ქალები. დიდი დრო არ დარჩა იქამდე, ასე თუ გაგრძელდა, როცა მალე ქმრებსაც მოიტაცებენ, იქეიფებენ ჩახეთქვამდე, და ა.შ. ეს იმას არ ნიშნავს, რომ მამაკაცებს მოვუწოდებ ჩახეთქვისკენ, მაგრამ მამაკაცი ასეა მოწყობილი, განტვირთვა სჭირდება. თუმცა, არიან ისეთებიც, საერთოდ რომ არ სვამენ. სვეტსკურ წრუპვას არ ვამბობ, ერთ ჭიქა შამპანური ქალს რომ უხდება და გრაციას ანიჭებს, ისე აბა ვის? ქალებო, ჩაიხედეთ თქვენს გულებში _ ეს არის კომპლექსი, რომ კაცივით იყო, ე.წ. შური ფალიკური კულტის მიმართ. არასდროს ჩემს ცხოვრებაში, არ შემშურებია კაცის. მათ ხომ ამდენი მოვალეობა, ამხელა სანერვიულო ხვდებათ თვითდამკვიდრებისთვის ბრძოლაში? დიახ, მამაკაცი ძლიერი სქესია! ეს, ხსირად უნდა უმეოროთ თქვენს ქმარს თუ პარტნიორს, რადგან თ მამაკაცი ყველაფერს ვერ სესძლებს, და ზევსი ან აპოლონი ნამდვილად არ არის, თქვენთვის ხომ გმირია? შეძახილმა ხე გაახმოო, ამიტომ, მიტ უმეტეს, საყვარლეი ქალის სიტყვებს შელოცვლის ძალა აქვს. 
ქალებს, შესაშური არაფერი გვაქვს. გავიხსენოთ ჩვენი ლადო ასათიანი: „ქალობა დაიმკვეხაროს, ცა და ქვეყანამ ნახოს.“ ქალობა, მერწმუნეთ, იმდენად თვითკმარი და მაგარი რამ არის, ღმერთო ჩემო, რატომ უნდა მინდოდეს კაცობა? მესმის, ეს მოდის პატრიარქალური კულტურიდან, რომ კაცისთვის ყველაფერი შეიძლება და ა.შ. მაგრამ, ჩვენი ქალური მოქნილობაც იმაშია, რომ ყველაფერში დავეთანხნოთ, ზუსტად ასე მივიღებთ ყველაფერს ისე, როგორც ჩვენ გვინდა, მას კი დაე, ეგონოს, რომ ყველაფერი ისეა, როგორც მას უნდა _ნამდვილი ჰარმონია. ქალებო, ნუ დაემსგავსებით მამაკაცებს, და ნუ შეეჯიბრებით მას... თქვენ ასეთ მშვენიერები, ნაზები ხართ, და როცა გაუთავებლად გაჰყვირით, რომ ქალები არიან ძლიერი სქესი, რომ ქალებს შეუძლიათ ყველაფერი უკეთ და ა.შ, აბა, გულში ჩაიხედეთ, განა, ეს გინდათ? ასეთ ქალთან ხომ მხოლოდ უსუსური მამაკაცი მოვა? განა, არ გინდათ გვერდით ძლიერი კედელი, რომ ვიღაცამ დაგიცვათ, მოგეფეროთ? განა, ასეთი თავიდან ბოლომდე არტემიდას ტიპის ამაზონი ქალი, მიიზიდავს ნამდვილ მამაკაცს? იქნებ, იმიტომ აღარ სჩადიან საქმეებს საგმიროებს კაცები, რომ ამისათვის, ნამდვილი ქალები აღარ არიან და აღარ შთააგონებენ? 

ქალის როლი არ არის კონკურენცია, მეტოქეობა, პირიქით, მან უნდა დააშოშმინოს, დააბალანსოს.  ასე კი, როცა მამაკაცს სულ ეჯიბრები და ეუბნები, რომ არაფერში ვარგა, მას დემასკულაციას უკეთებ- ფიქრობს, ეს ქალი თავად კაცია, რადგან არანაირი ქალური მასში არ არის, აბა, სადღა არის ჩემი როლი, თუ ჩემზე მაგარია? განა, ეს გინდათ? ეს ჯიბრი რა უბედურებაა.  ჩვენი, ქალურობის, მთავარი მაგნიტიც ამაშია, რომ ჩვენ ასე დაბლა არ ვეცემით, უფრო მაღალ მატერიებზე ფიქრობს ქალი, როგორიცაა სიყვარული, სიმშვიდე, სითბო, და ა.შ.  რაც უნდა არაპოპულარული ნათქვამი იყოს დღესდღეობით, დარწმუნებული ვარ, რომ ქალის მთავარი სიძლიერე მისი სისუსტეა. ავტორს ბოდიშს ვუხდი, არ მახსოვს, ვინ არის, მაგრამ კლასიკა კლასიკაა და ყოველივე ახალი კარგად დავიწყებული ძველია. თუ ქალურობას, მოქნილობას ჩაკლავთ, კარგს ვერაფერს მიიღებთ! მერე, ადვილია თქმა, რომ სამყარო გადაგვარდა- სამყაროს ადამიანები ქმნიან _ ამიტომაა ამდენი ვაჟკაცური ქალი და ნაზი მამაკაცი და შეცვლილი როლები ჩვენს გარშემო. 
ვისი ბრალია? არ მინდა, სიტყვა ბრალი ვახსენო, არ მომწონს. უბრალოდ, მამაკაცები ახლა ამას ისე ნუ მიიღებენ, რომ სულ ქალზე ყოფილა  ყველაფერი, რადგანაც ტრაგედია იმაშია, რომ ქალურობის მსგავსად, მამაკაცურობაც იშვიათი ხილია. არაერთხელ, მსმენია, რომ გოგონას ეუბნებიან: როგორი ქალური ხარ, იშვიათად ქალური, ყველაფერი გაქვს ბედნიერებისთვის _ და მაინც არაფერი. იმიტომ, რომ ნამდვილი მამაკაციც, როგორც ნამდვილი ქალი, და მეჩვენება, როგორც ყველაფერი კარგი და ნამდვილი, (ძვირფასი თვალი, ჯიშიანი ცხენი ან გამორჩეული ყვავილი და ა.შ), სამყაროში ძალზე ცოტაა, სარეველებისგან განსხვავებით!