როდის დავეთხოვე ნაპირს?
როდის ავიჩემე ხიდი?..
მთვარე დაემსგავსა საფირს,
დგას და ამავე დროს მიდის...
ისევ ის ბურუსი მაკრავს,
ამ ზღვის კენჭებივით ჭროღა, -
ჩემი აღარ გქვია, მაგრამ
მაინც რა კარგია, რომ ხარ!..