ხანდახან ხდება
მთლად გაწუწული  ამ ცხოვრებისგან
ზიხარ და ფიქრობ,
რომ არასოდეს,
რაც  გიცხოვრია,
არ გიყვარს წვიმა,
არც მისი  გინდა  მოტანილი,
მეხსიერების კუნჭულებიდან
თბილ  გულისფეთქვას
ნუ გამორეცხავს,
და ნურც წაიღებს.


თუ მაცოცხლებელს  უწოდებენ,
არ ეთანხმები
არც  გინდა წვიმის ჟუჟუნს ერქვას
მომხიბვლელობა.
ტანს რომ აწებებს კაბის კალთებს,
ვითომ სიმორცხვით,
იმ ქალის გტკივა  შეციებული
უხერხულობა...

ცეცხლს  თუ აჯობა  ოდესმე  წვიმამ,
თუნდაც ჩააქროს,
ცეცხლის რჩება მაინც ნაცარი.

და თუ წვიმასთან, ფრე მაქვს აქამდე,
არ ვუზავდები,
მაინც მოვუგებ,
ჯერ ადრე არის
გზა სამარემდე.