მთელი წინა ცხოვრება წერისთვის,
სიმშვიდით მოფენილ კევრისთვის.
ეფოფინება წუთები ტევრებს,
გადათელილი დუმილი გველებს.
ეს წამი არის ჩიტის ფრთა-ზოლო,
გადაჰკრავს ფერი ღილის დაზოლვის.
ოთახის ბოლო კორიანტელი
უსტვენს და უსტვენს გნოლი გამოვლილს.
მაწამებს ბრძოლა-ომები ჯერაც,
საკუთარ თავთან ბრილიანტების,
აღარ ვდგავარ და აღარ ვდარაჯობ,
წაგებას ვხარშავ მორიელების.
ეს დღე მიმწიფდეს სიმშვიდის მტევანს.
ვწურავდე ღვინოს, სიამის მარცვალს.
ვსვამდე და თრობა სევდას მიჩენდეს,
გარდაცვალების დროების მსგავსად.