და როცა უკანასკნელი
იმედიც გადაეწურა,
რომ სადმე ოაზისს მიაგნებდა,
მუხლებზე დაემხო,
თავი ხელებში ჩარგო,
ცხარე და მლაშე ცრემლით
ტიროდა,
არცერთი წვეთი დაუკარგავს,
ყველა დალია-
საკუთარი
პეშვიდან.