უილიამ  შექსპირი - სონეტი XXXVI (36) - თარგმნა ოთარ ცისკაძემ

კვლავ ორ ნაწილად უნდა ვიქცეთ შეყრილი მრჩობლად,
თუმც არ იყოფა სიყვარული გადაგებული:
ორივეს სირცხვილს კისრად ვიდებ შთენილი ობლად,
რათა მე ვიყო მარტოოდენ ყბადაღებული.

ჩვენს სიყვარულში საერთოა მოწადინება,
თუმც გამთიშველი ღვარძლი გვავსებს მწარე განცდებით;
ტრფობის დამცრობა აღარ ძალუძს დროთადინებას,
მაგრამ საათებს მოგვპარავს და ნაკლებ განვცხრებით.

დღეიდან სალამს აღარ გეტყვი სააშკარაოდ -
თორემ მიჯნურის შეცოდება შენც დაგბრალდება,
გთხოვ ამერიდო შეხვედრისას, რომ არ დაგძრახონ
ცილისწამებით გამჭორავმა ყიამყრალებმა.

რადგან მიყვარხარ, შენს სახელზე ვზრუნავ წუხილით,
შენი ღირსება ჩემიცაა და გაუფრთხილდი!

22 სექტემბერი, 2021 წ.



William Shakespeare – Sonnet XXXVI (36)

Let me confess that we two must be twain,
Although our undivided loves are one:
So shall those blots that do with me remain
Without thy help by me be borne alone.

In our two loves there is but one respect,
Though in our lives a separable spite,
Which though it alter not love's sole effect,
Yet doth it steal sweet hours from love's delight.

I may not evermore acknowledge thee,
Lest my bewailed guilt should do thee shame,
Nor thou with public kindness honour me,
Unless thou take that honour from thy name:

But do not so; I love thee in such sort
As, thou being mine, mine is thy good report.

Sonnet 36 in modern English
Let me admit that we two have to part even though we are united in love. By parting those disgraces that we’ve brought on ourselves can be born by me alone, without any help from you. In our love for each other there is a single mind, even though circumstances, which force us apart, can’t destroy our love, but rob us of those sweet hours of mutual pleasure. I can’t ever openly acknowledge you again because my wretched guilt would bring shame on you. Nor can you honour me with public notice without dishonouring yourself. So don’t do that: my love for you is such that I value your reputation as though it were my own.



Подстрочный перевод А.Шаракшане

Позволь мне признать, что мы двое должны быть порознь,
хотя две наши неразделимые любви суть одно,
чтобы те пятна позора, которые лежат на мне,
я нес один, без твоей помощи.

В двух наших любовях — одна привязанность,
но в наших жизнях — разделяющее нас зло,
которое, хотя и не умаляет единой любви,
крадет у любви драгоценные часы наслаждения.

Я, может быть, никогда больше не признаю тебя при встрече,
чтобы моя плачевная вина не навлекла на тебя позор;
и ты публично не удостаивай меня знаков внимания,
иначе оказанная мне честь убавит чести у твоего имени.

Не делай этого; я люблю тебя так,
что, поскольку ты мой, и твое доброе имя — мое.