თქვა მოგზაურმა, მონასვლელმა ძველი მიწიდან,
შეხვედრის შემდეგ: ორი უტანო, დიდი ფეხი
დგას უდაბნოში. ილანდება იქვე ქვიშიდან
ნაბზარი სახე ამოჩრილი, რომლისაც მეხი
ამაყი მზერის, და შეკრული შუბლი რისხვისგან
მოწმობს, ხელოვანს ეს ვნებები უცვნია კარგად,
დროთა გარდამხდელ მკვდარ საგნებზე რათა ეკვეთა
ხელით, მათი რომ სახვა სურდა, გულით, რომ ზარდა;
ხოლო კვარცხლბეკზე ასოდ მოსდევს გადაშლილ ასოს:
“ოზიმანდიას დიადი ვარ, მეფე მეფეთა;
საქმეთა ჩემთა შეაცქერდეთ, წარგიხდეთ სასო!”
სხვა არაფერი დარჩენილა. მდუმარ აჩრდილად
იმ ბუმბერაზი ნამსხვრევისა, უსაგნოდ, მარტოდ,
თვალსაწიერზე უსასრულო ქვიშა გაშლილა.



Percy Bysshe Shelley - Ozymandias

I met a traveller from an antique land,
Who said—“Two vast and trunkless legs of stone
Stand in the desert. . . . Near them, on the sand,
Half sunk a shattered visage lies, whose frown,
And wrinkled lip, and sneer of cold command,
Tell that its sculptor well those passions read
Which yet survive, stamped on these lifeless things,
The hand that mocked them, and the heart that fed;
And on the pedestal, these words appear:
My name is Ozymandias, King of Kings;
Look on my Works, ye Mighty, and despair!
Nothing beside remains. Round the decay
Of that colossal Wreck, boundless and bare
The lone and level sands stretch far away.”