უილიამ შექსპირი - სონეტი LXV(65) - თარგმნა ოთარ ცისკაძემ

თუკი ვრცელი ზღვა, სანაპირო, რვალი, მარმარი,
განადგურდება ჟამთასრბოლის მხრწნელი მახვილით,
მის მძვინვარებას ვით გაუძლებს სუსტი, ნარნარი
მშვენიერება, აღჭურვილი ძალით ყვავილის?

ვით აღუდგება თაფლნარევი სუნთქვა ზაფხულის,
შემმუსვრელ დღეთა იერიშებს, კლდეთა დამნაყავს,
როცა ჟამთასვლის აკინაკი წვერწამახული,
ანჯამებიდან ჩამოანგრევს რკინის ალაყაფს?

მზარავო ფიქრო!  განა სადმე გაიხიზნება
დროის განძი და ჟამის სკივრში აღარ ჩარჩება?
ვის შეუძლია შეაყოვნოს დროთა დინება,
შეძლებს კი ვინმე სილამაზის გამოსარჩლებას?

არავის ძალუძს! თუმც მოვახდენ ერთ საოცრებას
და შავი მელნით ჩემი სატრფო ემახსოვრებათ!

28 ნოემბერი, 2021 წ.



William Shakespeare – Sonnet LXV (65)


Since brass, nor stone, nor earth, nor boundless sea,
But sad mortality o'er-sways their power,
How with this rage shall beauty hold a plea,
Whose action is no stronger than a flower?

O, how shall summer's honey breath hold out
Against the wreckful siege of battering days,
When rocks impregnable are not so stout,
Nor gates of steel so strong, but Time decays?

O fearful meditation! where, alack,
Shall Time's best jewel from Time's chest lie hid?
Or what strong hand can hold his swift foot back?
Or who his spoil of beauty can forbid?

O, none, unless this miracle have might,
That in black ink my love may still shine bright.


Sonnet 65 in modern English

Since neither brass nor stone nor earth nor the limitless ocean can resist the power of mortality, how could beauty have a chance of resisting its force when beauty’s power is no stronger than that of a flower? Oh, how could the sweet-smelling breath of summer hold out against the fierce attack of war-like time when invulnerable rocks are not strong enough, nor steel gates firm enough, to resist its decaying force? Oh, terrifying thought! Where, oh where could time’s finest jewel be hidden from time itself? Or what strong hand could slow time down? Or who is there to forbid its destruction of your beauty? Oh, no-one unless this miracle should happen: that the one I love will continue to shine brightly in black ink.



Подстрочный перевод А.Шаракшане

Раз бронзу, и камень, и землю, и бескрайнее море —
всё пересиливает прискорбная бренность,
как же против этой стихии выступать [судиться] красоте,
чьи позиции не сильнее, чем у цветка?

О, как медовому дыханию лета устоять
против уничтожающей осады сокрушительных дней,
когда неприступные скалы не так крепки
и стальные ворота не так прочны, чтобы избежать разрушения Временем?

О пугающая мысль! Увы, где же
лучшей драгоценности Времени спрятаться от сундука Времени?
Или — какая сильная рука может удержать его [Времени] быстрые ноги,
или — кто может запретить ему порчу красоты?

О, никто, если только не подействует то чудо,
что в моих чернилах моя любовь будет вечно ярко сиять.