უილიამ შექსპირი - სონეტი LXXX (80) - თარგმნა ოთარ ცისკაძემ

როცა შენზე ვწერ, მეშინია და შემაღონებს,
რადგან შეგაქებს ჩემზე უფრო  სულით ძლიერი,
ბოლომდე ხარჯავს ყველა თავის უნარს, ძალ-ღონეს,
ენადაბმულმა ვერ მოგხიბლე ამად სიმღერით.

შენი ღირსება ოკეანის ვრცელი არეა,
თანაბრად ზიდავს ამაყ კორვეტს, კარჭაპს - პატარას
და თუმც რაყიფის დიდ ხომალდზე ბევრად მდარეა,
დაუკითხავად ტალღებს აპობს ჩემი კატარღაც.

მე  მატივტივებს ზედაპირზე მცირე შეწევნაც,
ის შენს უძირო სიღრმეებსაც არ ეპუება;
თუ ჩემს ნავს ზვირთი გადალეწავს, ან თავშეწყენა,
მის გემს დაიცავს მედიდური აგებულება.

თუ ააყვავებ ჩემს მეტოქეს, მე კი - დამამსხვრევ,
ბედკრულს დამღუპავ და სიყვარულს მიქცევ სამარედ.

3 თებერვალი, 2022 წ.


William Shakespeare – Sonnet LXXX (80)

O, how I faint when I of you do write,
Knowing a better spirit doth use your name,
And in the praise thereof spends all his might,
To make me tongue-tied, speaking of your fame!

But since your worth, wide as the ocean is,
The humble as the proudest sail doth bear,
My saucy bark inferior far to his
On your broad main doth wilfully appear.

Your shallowest help will hold me up afloat,
Whilst he upon your soundless deep doth ride;
Or being wreck'd, I am a worthless boat,
He of tall building and of goodly pride:

Then if he thrive and I be cast away,
The worst was this: my love was my decay.


Sonnet 80 in modern English

Oh, how faint I feel when I write about you, knowing that a better poet can claim you as his patron. And in singing your praises he uses all his energy to make me tongue-tied. But since your worth is as wide as the ocean, and the humblest can sail on it as well as the proudest, my insolent boat, far inferior to his, insists on sailing on your vast open sea. Your most shallow favour will keep me afloat while he sails on your deepest favour. But, if I am wrecked it’s because I’m a worthless boat, while he is stately and proud. Then if he prospers and I am cast ashore, the worst aspect of it was this: my love for you was my ruin.



подстрочный перевод А.Шаракшанэ

О, как меня лишает сил, когда я пишу о тебе,
знание, что превосходящий меня дух использует твое имя
и на хвалу тебе расходует всю свою силу,
так что сковывает мой язык, когда я говорю о твоей славе.

Но поскольку твои достоинства, обширные, как океан,
несут на себе равно скромный и самый гордый парус,
моя дерзкая ладья, много уступающая его кораблю,
своевольно появляется на твоей морской шири.

Твоя самая мелкая помощь удержит меня на плаву,
тогда как он поплывет по твоей бездонной глубине,
или, потерпев крушение, я стану никчемной лодкой,
а он останется кораблем величественной и прекрасной постройки.

Тогда, если он будет преуспевать, а я буду выброшен на берег,
то худшее будет в том, что моя любовь стала моим крахом.