ჩემს ბავშვობას სურნელი აქვს ნავთის,
ჩემს ბავშვობას ქვიშის ფიფქი ათოვს,
ეზო-ეზო ფეხშიშველი დაჰქრის
და შემცივნულს შეშის "ფეჩი" ათბობს.
ჩემს ბავშვობას მზით დამწვარი სახე
და ნაყვლეფი მუხლის თავი უჩანს,
ერთ მხარეს თუ წიგნი რჩევას აძლევს,
მეორე მხრივ ელოდება ქუჩა.
ჩემს ბავშვობას მეზობლების ბაღში
დაკრეფილი ხილის ხიბლი ახსოვს,
განა ხილი ჩვენ არ გვქონდა მაშინ?
თქვეს, მოპარულს სულ სხვა გემო აქვსო.
ჩემს ბავშვობას აგვისტოში კაკლით
შეფერილი ხელი გული შვენის
საუზმედ კი ჩაი დიდი "ბაკლით",
ცოტა პური, უფრო მეტი ყველი.
ჩემს ბავშვობას გაკვეთილის ჩაშლის
და "შატალო"-ს ტკბილი გემო დაჰკრავს,
მეორე დღეს შეგნებული დასჯის,
არ ასვენებს მთელი ღამე განცდა.
ჩემს ბავშვობას ერთი ბურთი ჰქონდა...
ჩემს ბავშვობას მეგობრები ჰყავდა...
ჩემს ბავშვობას არაფერი სჯობდა,
სიცოცხლეს და სისუფთავეს ჰგავდა!

#მე90ანელივარ