ზეცის კიდეზე აბლაბუდები დავინახე და შევყევი აბლაბუდების წმენდას.
ეს აბლაბუდები მყარია ,რაღაც სიტყვასავით ბასრი სჭირდება,
რომ ჩამოიჭრას და დაუბრუნდეს უწინდებური სიბრჭყვიალე.
მეც ვაგროვებ სიტყვებს, იქნებ რომელიმე მოვარგო.
მანამდე კი სიტყვების გროვებაში ვიქნები.
თუნდაც სახლში ვიყო, მაინც სულ ვხეტიალობ, მაინც სულ რაღაც მაკლია,
მაინც სულ რაღაცას დავეძებ.
თითქოს რამე დამეკარგოს და ასე იქნება სულ,
ვიდრე არ ჩამოვჭრი აბლაბუდებს და არ დაუბრუნდება ცას სიკაშკაშე.