აქაც, სიკვდილი,  სიკვდილი --იქაც,
იგი სავსეა,  მიწითაც,  ცითაც.
შიგნით და დაბლა , მაღლაც,  ირგვლივაც,
სიკვდილები ვართ,  თავად,  ვინც კი ვართ.

სიკვდილი ,ბეჭედს და დამღას  ასვამს
ყველაფერს,რაც ვართ, შევიგრძნობთ რასაც
რაც  გვაფრთხობს მასსაც ,წუთსაც და წამსაც.


  ჯერ მოგვიკვდება  შვებაც  და დროცა,
იმედიც ,შიშიც, და მერე როცა
  კვდება ყველა,  რომ    აღსრულდეს  ვალი,
მტვერი მტვერს  სპობს და ჩვენცა ვართ მკვდარი.


რაც გვიყვარს და რაც ძვირფასი არის,
ჩვენსავით ქრება ,წარიტანს  ქარი.
  თუკი,  ჩვენ  გვერგო  სიკვდილის- ბედი,
სიყვარულო, ხსნას, შენ რას  შესძლებდი?


“Death is here and death is there,
Death is busy everywhere,
All around, within, beneath,
Above is death - and we are death.

Death has set his mark and seal
On all we are and all we feel,
On all we know and all we fear,

First our pleasures die - and then
Our hopes, and then our fears - and when
These are dead, the debt is due,
Dust claims dust - and we die too.

All things that we love and cherish,
Like ourselves must fade and perish;
Such is our rude mortal lot -
Love itself would, did they not.”