ვერავინ მეტყვის იმაზე უკეთ,
ვიდრე ეს დედამ
წლების წინ მითხრა:
-უი, ეს ხომ თეთრი ლექსია?!
და ეს შეცხადება
სახეზე უფრო მძაფრად გამოესახა.
გავშრი,
დავპატარავდი,
შევიკუმშე.
ლექსიც რა ლექსი იყო? -
ვერწერის სევდა.
ამიტომ თქვენ
შეცხადებით ნუ შეწუხდებით.
მრავალმა მალვის წელმა ჩაიარა,
სანამ მივხვდი,
რომ პოეზია წამალია,
ჩემი თუ სხვისი
და თუ ის უჯრიდან გადმოვიდა,
გაავსო სახლი
და კედელის გარეთ დაიწყო დენა,
ე.ი. ცუდად ვარ
და ასე ვმკურნალობ.