მიწურულიყო, უკვე, იგრიკა,
ტაძარს ათბობდა აღდგომის ხატი.
ემატებოდა ლექსებს ლირიკა,
დრომ ვარდობისთვე გამოირიყა
ჰორიზონტზე კი გამოჩნდა ხვატი.

ოჯახში, უკვე, ხუთნი ვიყავით, -
ლაშაგიორგი შემოგვემატა.
ღამე - დილამდე გაგვქონდა ყავით,
სახუმილავი სამად დავყავით...
ქვეყნისთვის შვილი აღარ გვემართა.

მომავლის ჭვრეტა არ გვჭირდებოდა,
მკითხავები და "წმინდა" ბერები.
იქნებოდა თუ არ იქნებოდა,
ღვთის უკეთესი რა იქნებოდა?!
დღესვე ვიყავით ბედნიერები...