-
რა ოხრად მინდა ამდენი თქეში
ან - გაწელილი რახათ- ლუხუმი,
როცა გრილიაჟზე სული მიმდის,
როგორც - დილის საარზე მემაწვნის ხრინწიან ხმაზე:
ალოუ, იოსებოვნა, გაიღვიძეთ!
გამოანათეთ ამ ჩემი ცოლოურის მაწონივით.

მე კი თვალების ფშვნეტით
ფრთხილად და კისკისით ვართმევ კაცს ცხიმიან ქილას, 
სამ ლარსა და ოთხმოც თეთრს ვუთვლი მუჭში.

იღიმის და ღიღინებს:

,,მოვრჩი! მორჩა ხურდების თვლა -
ათი წელი... ასი წელი...
სასწაული! კი-კი! ნაღდი! -
დღეს სიკვდილზე ავიცერი"!

გაიღვიძეთ! ჭანტურია ცხრისა და ერთის გამხდარა.
შენ კი ისევ სამისა და რვისა ხარ,
ჩემი გულის გასაგლეჯად მარად ბალღი.