და, აი, გვერდი გადღაბნილია.
ეპოქა მორჩა. სრულდება წიგნი.
ჩვენ ისტორიას მივბარებივართ.
ასწიე კიდევ ერთხელ დაფლეთილი ბაირაღი
დაცემულების. კვამლში შეხედე
ჩამუქებულ ქსოვილზე ლაქებს.
ეს არის ჩვენი სიცოცხლის სისხლი,
საზღაური ჩვენთა საქმეთა, რომელთაც მალე
დაივიწყებენ.
რანიც ადამიანები შეიძლება, იყვნენ,
ჩვენ არ ვყოფილვართ.
ჩვენ ის ვიყავით,
რანიც ვიყავით.

მოგვიგონებდეთ.



___________

“And now the page before us blurs. 
An age is done. The book must close. 
We are abandoned to history. 
Raise high one more time the tattered standard 
Of the Fallen. See through the drifting smoke 
To the dark stains upon the fabric. 
This is the blood of our lives, this is the 
Payment of our deeds, all soon to be 
Forgotten. 
We were never what people could be. 
We were only what we were. 


Remember us.”