.
დღისით რაც კარგი საქმით ვიარე,
ღამემ გაშიფრა ფიქრი ცბიერი
და ახლა ვჩანვარ მე ჩემს წინაშე,
მედგრად დატუქსულ ბავშვის იერით.

წვიმს უჩვეულო წვიმის წვეთებით,
ან იქნებ უცხოდ ჩემი გული ძგერს
ვერ დავიჯერე ,,ბედისწერების"
და ვერც საკუთარ მიზნებს ვუბიძგე.

უჩვეულოა ჩემთვის გოდება
(ვარ აღმართული უტყვი კედელი).
ხანდახან სულის გასამხნევებლად,
ვწერ იშვიათი შავ-თეთრ ლექსებით.

ვიცი სიცოცხლე სადღაც ჩერდება,
მოუსვენარიც გახდება მშვიდი,
თან მინდა ღმერთთან წამცდეს ვედრება,
თან რაღაც უცხოდ დამყვება რიდიც.

ღამის კვალდაკვალ სადამდეც ვივლი
მთავარი მაინც ერთი რამ არის:
სასტიკ თვალებში ხვალ მზიან დილით
კვლავ შევაყარო სიკვდილს ნაცარი!