ყველა წავიდა.
/რა მშვიდად ჟღერს../
ყველა წავიდა.
ყველა დაბრუნდა ძველ სახლებში.
სახლის სხვენებზე.
სადაც ელოდნენ.
/ან არც./

ვდგები აისთან.
რა მშვიდია
უძრავი ჩრდილი.
ამ უქარობას ვერ დახატავთ
მოხრილ ხეებით.

და დგას

ქარი ალვებში.
ქარი ჭადრებში.
არ ქრის.

მეც ამ ქარივით დავიმალები მარტში.
სხვა გაზაფხულში არ ვიყვავილებ.
არც მაქვს-
სხვა გაზაფხული.
სხვა ყვავილები.
სხვა გზა..

ყველა წავიდა.
ყველა დაბრუნდა სახლში.
ყველა დაბრუნდა
ძველი სახლების სხვენში.
ქარი კი დგას და
როგორც ბრძენკაცი - მახვში.
ამ უძრაობით
საკუთარ შიშებს ებრძვის.

სულში ნარჩენი
ძველი ბზარების ექო,
თვალებში ისმის
ვერცხლისწყალივით ჩუმად.
მეც ხომ ქარი ვარ.
მეც ხომ ჩავდექი.
მეც ხომ..
ჩამდგარი ქარის
მელოდიებით ვდუმვარ.

რა ლამაზია-
შენი მოჭრილი ფრთები.
რა ლამაზია-
როცა მიდიან.. როცა
სახელით უფლის,
ქრისტეს სახელით,
ღმერთით
ერთმანეთს ნაზი,
მშვიდი ღიმილით ვხოცავთ..

ჩვენი დამხრჩვალი,
წყალში დამხრჩვალი ქრისტე..
და გაფრენილი მერცხლების ბუდე მარტო..
მე იმ მერცხლების
ფრთების ნაკვალევს მივდევ.
აქ დარჩენილი -
თევზების ბედზე ვდარდობ.

თურმე სცოდნიათ
თევზებსაც მოკვლა თავის..
წყალში იხრჩობენ
დუმილით დაღლილ თავებს.
უღიმილო ღმერთს
საფლავთან უზის ყვავი..
შენ კი მარიამ.
"ავე მარია".
"ავე"..

უღიმილოა შენი ძე,
შვილი შენი.
უღიმილოა შენი იესო.
/ჩემიც../
ღიმილი მხოლოდ
ბედნიერების გვშვენის.
ბედნიერებაც გაიღიმეთო ჩუმად.

დღეს ეს რითმები
ასე უნიჭოდ ისმის.
მაგრამ ამასაც
ქარი წაიღებს, ერთ დღეს.
ყველა იქ წავა,
ელოდა სადაც ვინ ვის..
სადაც ხატავენ
ლამაზ,
სევდიან ღმერთებს ..

მე კი სახლში ვარ
მამის საფლავშიც.
ქარშიც.
მერცხლის ბუდეში.
თოვლში.
ავდარში.
მარტში.
ახლა მე უკვე,
სადაც ვარ, ყველგან ვარ შინ.
თუნდაც ეს ლექსი-
ჩემი სახლია.
სახლი..