ანა ახმატოვა - ხელობის საიდუმლოებანი

5. მკითხველი

არ უნდა იყოს ძალზე მემდორე,
ბედითი, შორი, როგორც კომეტა,
რომ დააფასოს თანამედროვემ, 
უნდა გაუღოს გული პოეტმა.

მოჩანს ფეხებთან რამპა, გათელავს
სიცარიელე მკვდრული გადაღლილს,
ლაიმლაითის ცივმა ნათელმა
ამოუშანთა შუბლი დადამღვით.

საიდუმლოა ყველა მკითხველი,
ვით ფლული განძი აუარება,
გინდ იყოს ბოლო, ანდა მკიცხველი,
მთელი ცხოვრება ვინც მდუმარებდა.

ყველაფერია მასში მოყრილი,
რაც გადამალა ჩვენგან ბუნებამ,
იქ ვიღაც ტირის გულამოსკვნილი
დათქმულ საათზე შემაძრწუნებლად.

რაოდენია ღამის წკვარამი,
სიგრილე, ჩრდილი, მთვარის აღვსება,   
უცხო თვალები სადაც ვარამით
იალონამდე მებაასება.

მამუნათებენ ზოგჯერ უამოდ,
მეთანხმებიან ანდა დასტურით,
მოჩქეფს განდობის ჩქერი უჩქამო
და სანეტარო სიცხე საუბრის.

ცხოვრება მოკლე, არამდგრადია,
ვიწროა წრე რაც შენთვის მოსაზღვრეს,
შეუცვლელია და მარადია
პოეტის უცხო თანამოსაგრე.

6 სექტემბერი, 2024 წ.


5. Читатель

Не должен быть очень несчастным
И, главное, скрытным. О нет! —
Чтоб быть современнику ясным,
Весь настежь распахнут поэт.

И рампа торчит под ногами,
Все мертвенно, пусто, светло,
Лайм-лайта холодное пламя
Его заклеймило чело.

А каждый читатель как тайна,
Как в землю закопанный клад,
Пусть самый последний, случайный,
Всю жизнь промолчавший подряд.

Там все, что природа запрячет,
Когда ей угодно, от нас.
Там кто-то беспомощно плачет
В какой-то назначенный час.

И сколько там сумрака ночи,
И тени, и сколько прохлад,
Там те незнакомые очи
До света со мной говорят,

За что-то меня упрекают
И в чем-то согласны со мной...
Так исповедь льется немая,
Беседы блаженнейший зной.

Наш век на земле быстротечен
И тесен назначенный круг,
А он неизменен и вечен —
Поэта неведомый друг.