ანა ახმატოვა - ხელობის საიდუმლოებანი

6. უკანასკნელი ლექსი

თითქოსდა მეხი ვიღაცით მფრთხალი,
სიცოცხლის სუნთქვით იჭრება სახლში,
ახარხარდება, ფართხალებს ხორხთან,
ბზრიალებს, ტაშს დაუკრავს და ფორთხავს.

ან ლექსს დაბადებს დუმილი ღამის,
არ ვიცი, როგორ გაჩნდება წამში,
მიმზერს ცარიელ სარკიდან, მზარავს,
წაიბუტბუტებს რაღაცას მკაცრად.

სხვა მოისურვებს სტუმრობას დღისით,
თითქოს ვერ მხედავს თვალები მისი,
თეთრ კაბადონზე იღვრება მღერით,
როგორც ანკარა ნაკადი ღელის.

ზოგს იდუმალი შენ ირგვლივ უხმობს,
არც ხმა, არც ფერი, უფერო, უხმო,
დაიხვეწება, იცვლება, ოხრავს,
არ ჩაგბარდება მკლავებში ცოცხლად.

წვეთობით  სისხლი დალია ამან,
ვით სიყვარულმა - გოგონამ ავმა,
სიტყვის უთქმელად მაქცია ზურგი
და კვლავ დუმილად გადიქცა ურგი. 

არ განმიცდია ასეთი ვაი,
წავიდა, გადაიჭიმა კვალი
დასალიერში, არჩია სხვები,
ჭვალი მადგება უმისოდ...ვკვდები.

9 სექტემბერი, 2024 წ.


Анна Ахматова - ТАЙНЫ РЕМЕСЛА

6. Последнее стихотворение

Одно, словно кем-то встревоженный гром,
С дыханием жизни врывается в дом,
Смеется, у горла трепещет,
И кружится, и рукоплещет.

Другое, в полночной родясь в тишине,
Не знаю откуда крадется ко мне,
Из зеркала смотрит пустого
И что-то бормочет сурово.

А есть и такие: средь белого дня,
Как будто почти что не видя меня,
Струятся по белой бумаге,
Как чистый источник в овраге.

А вот еще: тайное бродит вокруг —
Не звук и не цвет, не цвет и не звук. —
Гранится, меняется, вьется,
А в руки живым не дается.

Но это!.. По капельке выпило кровь,
Как в юности злая девчонка — любовь,
И, мне не сказавши ни слова,
Безмолвием сделалось снова.

И я не знавала жесточе беды.
Ушло, и его протянулись следы
К какому-то крайнему краю,
А я без него… умираю.