ჩემი სამშობლო ხეა,
არცთუ ისე დიდი.
ფოთლებად ადამიანებმოსხმული.
ხან ქარები არხევენ,
ხან მზე ახმობს,
თუმცა ღრმად გაუდგამს ფესვები, დგას.
ხან ფოთლების სიჯანსაღეს უწუნებენ.
ამბობენ, ფესვი უფრო საღი აქვსო.
სამუდამოდ რომელი ფოთოლი შერჩენია ხეს,
ჰოდა,
ჩემი სამშობლო ხეა და თაობებს ფოთლებივით დაყრის ხოლმე მიწაზე.
ნეტავ,
ნეშომპალად მაინც გამოვადგეთ -
მიწა გავუნოყიეროთ.