ეს შენი ცხელი ხელისგულები
ლოყას რომ  მიწვავს-გელაგოს ერთხანს,
ნეტავი ასე ჩვენი გულები
როდემდე შესძლებს რითმულად ფეთქვას ?

წასვლისას უკვე მისული კართან,
თავიდან გნატრობ-თავიდან გელი.
ჩემთან ხარ თითქოს და მაინც არ ხარ
ბოლომდე ჩემთან-ბოლომდე ჩემი.

როგორც პეპელა მცხუნვარე ალთან
კვლავ ვილტვი შენთან სალაპარაკოდ,
ჩეგან წასული მღალატობ ქმართან,
ჩემთან მოსული-შენს ქმარს ღალატობ.

ისევ ჩავივლი შენს სახლთან ახლოს,
დაე გონება გრძნობამ განაგოს.
შენ ალბათ შინ ხარ და სუფრას აწყობ,
თვალს ვავლებ სარკმელს და გზას განვაგრძობ...