-
მაზეგ პირველი ნოემბერია.
რამე თუ ამტკივდება,
თუნდაც მუცელი სიყვარულით,
აუცილებლად დავლევ ანწლის წვენს.

-
ნეტავ, ვინ გააკვირვა, იმ დროში
ჩვენმა დაბადებამ თავო?
ახლა რომ 1984 - ში ჩავბრუნდეთ,
ხელახლა მოვიდეთ სააქაოში,
სადმე გაშლილ ველზე
შემოდგომის უმწეო ქრიზანთემად,
აზრი არა აქვს,
გაივლიან და მშვენივრადაც გაგვთელავენ.

-
არ არსებობს ტკივილი,
რომელიც არ ირყევა თავო,
- არც საწოლი.
წარმოვიდგინე, საყვარელ კაცთან
ერთ საწოლში ჩავწვეთ და
თითო - თითო საბანში გავახვიოთ ტანები.
გგონია ასე ჩავთბებით?
წარმოვიდგინე და ვეღარ გადავრჩით.

-
მოდი, ვაჩვენოთ სანახაობა,
- აგე, ჩვენი გამომზეურებული (ორმო, -  ცი)ს ნათებით ამოვსებული.

ორმოცი წელია,
ერთ სიმღერას ვღიღინებთ
იმ მანძილამდე,
სადამდეც ღმერთი მოგვყვება,
ერთადერთი მუდარით -
დავრჩეთ ნამდვილი,
როგორც მდინარის მარგალიტი.

-
არადა, რა კარგია
მდინარის მარგალიტობა.
ისიც ხომ კარგია,
დღემდე, ცხვარივით რომ ვწიწკნით კუთვნილ ბალახს,
მაგრამ როგორი მავნეა,
ვინმე ხარბმა მოგვიპოვოს და
ამნაირი ნამდვილობა
უბრალო მძივად დაიკიდოს ყელზე.