დავდიოდი სიყვარულიანი თვალებით
და ეგონათ, უძლური ვიყავი.
მინდოდა სიყვარული და
ეგონათ, მათხოვარი ვიყავი.
შემეძლო ნდობა და
ეგონათ, სულელი ვიყავი.
ბოროტება არ შემეძლო და
ეგონათ, სუსტი ვიყავი.
იქნებ, ზოგჯერ, გავლენით,
„მოვძლიერდი“, „მოვყოჩაღდი“,
ცოტა ამქვეყნიურიც გავხდი,
ცოტა მივდექ-მოვდექი, მაგრამ...
ჩემი არ არის ყოველდღიური, წვრილმანი ფუსფუსი.
ჩემი არ არის ყოფიერების აუტანელი სიმსუბუქე
და ქაღალდები.
ჩემი არ არის ქონებაზე გაგიჟება.
იყოს, განა მაწყენს?
მაგრამ მხოლოდ სიყვარულიან
ზიარ-ჭურჭელში,
რომელიც ცოტას თუ გავუზიარე.
რატომ? _ განა, ძუნწი ვარ?
იმიტომ რომ გული ცოტამ გამიღო.
მაგრამ, როცა წყენა წავიდა,
მივხვდი: კარგებიც ვყოფილვართ           
და ვთქვი: ამისთვის ღირს ცხოვრება!
და ორივე თვალი დავხუჭე
დასაძინებლად _
აი, მესამე კი ისევ ღია დამრჩა.