მარინა ცვეტაევა - ს.ე.-ს (სერგეი ეფრონს)

მე თავს ვიწონებ - ჯვარდაწერილი,
მარადი ცოლის აღმნიშვნელ ბეჭდით,
მისი სახეა ძალიან წვრილი,
დაშნისებური, -  თვინიერ ეჭვის.

მდუმარე პირი, კუთხეთა დახრით,
ეშხით მტანჯველი წარბები, მსხვილი,
მასში შერწყმულა ორი დიდგვარი
ძველებური შტოს ცისფერი სისხლი;

ნორჩი ყლორტივით თხელი, აღნაგი;
თვალები მშვენი და უსარგებლო,
გაშლილ წარბების ფრთებქვეშ ალაგი,
ორი მორევი სადაც მბრძანებლობს.

პატივს მივაგებ მისი ერთგული,
უშიშრად მომკვდარ რაინდებს, მსგავსნი
ლექსებს დაწერენ ჟამს სიბედკრულის,
საქონდაქრეზე ადიან ხასნი.

5 მარტი, 2025 წ.

ხასი - მამაცი, უშიშარი

პოეტმა ლექსი მიუძღვნა ქმარს, ს. ეფრონს; მათი ქორწილი შედგა 1912 წლის 27 იანვარს. ბეჭედი, რომლის შიდა მხარეს ამოტვიფრულია ქორწილის თარიღი და სახელი „მარინა“, ამჟამად ინახება ლიტერატურის  მუზეუმში მოსკოვში;  „მისი" ბეჭედი, სახელით „სერგეი“, არ შემონახულა.


Марина Цветаева - С. Э.

Я с вызовом ношу его кольцо!
— Да, в Вечности — жена, не на бумаге! —
Чрезмерно узкое его лицо
Подобно шпаге.

Безмолвен рот его, углами вниз,
Мучительно-великолепны брови.
В его лице трагически слились
Две древних крови.

Он тонок первой тонкостью ветвей.
Его глаза — прекрасно-бесполезны! —
Под крыльями раскинутых бровей —
Две бездны.

В его лице я рыцарству верна,
— Всем вам, кто жил и умирал без страху! —
Такие — в роковые времена —
Слагают стансы — и идут на плаху.

1914 г.