-
სულ მცირე სხივი უნდა, ამ წვიმების წასვლას, გადავლას.
მეც ამოვშრები, როგორც ბუტკო თოთო შროშანის.
და სანამ, ლეკვს გაუყოფ ლუკმას და ალერსს,
გაგიბამ ბაასს დიდ შიშებზე,
ბოსხის, -  ,,ტკბობის ბაღზე" ,
- იოანე ზოსიმესა და
,,შავი ნაღველის რომანსზე".

-
შენ კი იდგები კამკამა თქეშში,
ამოდენა ხელებით,
მხოლოდ ქოლგით შეიარაღებული.
მომისმენ ფრთხილად,
როგორც გჩვევია მწველი პირისახით.
და ამ მარჯნისფერ  გიჟ გაზაფხულში,
შენი თვალების ვიწრო ჭრილებიდან დანახული პოეტის ყოფა,
შეიმოსება - ყვავილების არტისტულობით.