უკანასკნელად მოვიხურე ვიდრე კარები,
მილიმეტრებში გამოვზომე ჩვენს შორის სივრცე,
ორი ნაბიჯიც და ვერასდროს მომეკარები,
თუმც ამ მომენტის დადგომამდე მე სუნთქვა მიწევს.

უკანასკნელად ჩავისუნთქე ვიდრე ჰაერი,
იმ ოთახისა - სად პასუხი არა აქვს კითხვებს,
ფიქრს გასაქანი არ მივეცი არანაირი,
რომ გასაქანის არსებობას მევე ვერ მივხვდე.

ვიდრე ვიგრძნობდი- ბედს ვეღარსად დავემალები,
მაინც ველოდი იმ წუთისთვის შესაფერ სიტყვებს,
მაგრამ თვალები- ამეტყველდნენ მხოლოდ თვალები,
ადგნენ და ყველა ის პასუხი სახეში მირტყეს!