გათენებამდე ფანჯრებს შორის ბურუსებს სძინავთ და შენს ენაზე ლაპარაკობენ ძველი გოთური კოშკები.. გალამაზებულ რეკვიემში წევს პოეტი, რადგან პოეზია ერთადერთია, რაც ცოცხალია.
სხვაგან შეხედავ ამ სარკეებს - ჩამქრალ ვარსკვლავებს, მტირალ ნათებებს, ყინულზე მწოლარ სახეებს. დედაშენის ლოცვაც მოგიტანს ძილის ძალას და როცა გიცნობს გაყინული სახე თოვლიდან, იქ უნდა ითქვას - რომ ძნელია განადგურება.
მე სახეს ვიცვლი ძველ ტაძრებში ვიქცევი ფერფლად. სადაც ბგერები იძინებენ ფრთხილად და ერთხმად.
შენ კი გახსოვდეს, რომ ეს შენი ქარტეხილია, ბოლომდე წახვალ და იწამებ სიმაღლის ფეთქვას.
