მიხეილ ლერმონტოვი - ბალადა

უალერსებს ტურფა ქალი კბოდის თავზე
შეყვარებულს, ეუბნება ჭაბუკს ასე:

„ჩამივარდა ყელსაბამი დღეს ზღვის წყალში;
იპოვე და გამახარე ბედგამწყრალი!

შენს სიყვარულს დამიმტკიცებს საქმე მკვირცხლი!“
ყმაწვილს უმალ აუდუღდა ფიცხი სისხლი,

უნებურად დაებინდა გონი სენით,
გადაეშვა აქაფებულ ზღვაში რწმენით.

მარგალიტის შხეფებს ისვრის წყალი მაღლა,
მჭიდროვდება, უკან იხევს ლაღი ტალღა,

მერე ზვირთად მოასკდება რიფებს ბორგვით,
ალბათ ღელვა ლამაზ ასულს ჭაბუკს მოჰგვრის.

ყრმაც გამოჩნდა, დასხლტომია, ბედად, უფსკრულს,
ყელსაბამი ხელთ უპყრია,  პირმოქუფრულს.

ძლივს მოძრაობს შებორკილი უძლურებით,
ჩამოშლია მხრებზე სველი კულულები...

„დაგიმტკიცე, რომ მიყვარხარ, ისე გლამობ,
სიცოცხლეც არ დამიზოგავს განძის გამო,

შენმა სიტყვამ მაიძულა ზღვაში ყვინთვა
და მარჯანთა ეხში  თვალი ვკიდე ზინათს.

გამომართვი!“ -  და შეხედა ღვრემით ნეტარს,
ვინც უყვარდა სიცოცხლეზე უფრო მეტად.

ქალმა უთხრა: „თუ გიყვარვარ, ყრმაო, წმინდად,
მომიტანე ის მარჯანიც ტრფობის წინდად“.

ზღვაში ჩახტა მოყმე სევდით გაბასრული,
რომ ეპოვა მარჯანი, ან აღსასრული.

მარგალიტის შხეფებს ისვრის წყალი მაღლა,
მჭიდროვდება, უკან იხევს ლაღი ტალღა,

მერე ზვირთად მოასკდება რიფებს ბორგვით,
მაგრამ ღელვა ასულს მიჯნურს აღარ მოჰგვრის.

30 დეკემბერი, წმ. დანიელ წინასწარმეტყველის ხს. დღე, 2025 წ.


Михаил Лермонтов –  Баллада

Над морем красавица-дева сидит;
И, к другу ласкаяся, так говорит:

«Достань ожерелье, спустися на дно;
Сегодня в пучину упало оно!

Ты этим докажешь свою мне любовь!»
Вскипела лихая у юноши кровь,

И ум его обнял невольный недуг,
Он в пенную бездну кидается вдруг.

Из бездны перловые брызги летят,
И волны теснятся, и мчатся назад,

И снова приходят и о берег бьют,
Вот милого друга они принесут.

О счастье! он жив, он скалу ухватил,
В руке ожерелье, но мрачен как был.

Он верить боится усталым ногам,
И влажные кудри бегут по плечам…

«Скажи, не люблю иль люблю я тебя,
Для перлов прекрасной и жизнь не щадя,

По слову спустился на чёрное дно,
В коралловом гроте лежало оно.

Возьми!» — и печальный он взор устремил
На то, что дороже он жизни любил.

Ответ был: «О милый, о юноша мой!
Достань, если любишь, коралл дорогой».

С тоской безнадежной младой удалец
Прыгнул, чтоб найти иль коралл, иль конец.

Из бездны перловые брызги летят,
И волны теснятся, и мчатся назад,

И снова приходят и о берег бьют,
Но милого друга они не несут.

1829