ხოსრო ანუშირვანს სასახლის კარზე ჰყავდა ორი უახლოესი კაცი - ფაბრიზი და ისდიგუსნა, ორივე ძაღლივით ერთგული, უაღრესად ვერაგი და კაცთმოძულე.

მეფემ ფაბრიზი აირჩია, სამასი უმამაცესი მეომარი ჩააბარა და ეგრისში გუბაზ მეფის მოსაკლავად გაგზავნა.

მიდიოდნენ მკვლელობის დავალებით ეგრისისაკენ.

ფაბრიზი მკვლელობის ხლართზე ფიქრობდა გზაში.

ღამით მივიდა ციხე-გოჯში.

ერთი მდიდრული სახლის კარზე დააკაკუნა.

აქ ცხოვრობდა მდიდარი და წარჩინებული ლაზი, სახელად ფ ა რ ს ა ნ ს ი.

ფარსანსი შერისხული ჰყოლია გუბაზ მეფეს. რაღაცაზე შეკამათებულან და ზვიად არისტოკრატს უკადრი სიტყვა უკადრებია ხელმწიფისათვის. ნაღველფიცხელ მეფესაც აღარ უპატიებია და გაურჩებული ქვეშევრდომი სამუდამოდ გაუძევებია სასახლიდან.

შერისხული კაცი შურისმგებლად ადვილად იქცევა ხოლმე.

მთელი ღამე ჩურჩულებდნენ ფაბრიზი და ფარსანსი გუბაზ მეფის მკვლელობის გეგმებზე.

ბოლოს მიღებულ იქნა ფარსანსის განაზრახი:

ფაბრიზი პეტრას უნდა წასულიყო და იქ მიეწვია მეფე გუბაზი, ვითომდა ხოსროსაგან დანაბარებ კეთილგანზრახულობათა გადასაცემად. მივიდოდა და დანარჩენს იქ ჩასაფრებული სამასი რჩეული მკვლელი დააბოლოებდა.

მკვლელები პეტრასაკენ მიაქროლებდნენ ცხენებს.

მაგრამ გუბაზ მეფის სასახლისკენაც მიჰქროდა ერთგული მალემსრბოლი ფარსანსისა.

სასახლიდან განპატიჟებული კაცი მეფის და ქვეყნის მოღალატე არ აღმოჩნდა.

დილით გუბაზმა ყველაფერი იცოდა ფარსანსის დანაბარები.

რისხვითა და ბოღმით აღვსილი იჯდა მეფე გუბაზი.

ცოფისაგან სახე დაემეწყრა შაჰინშაჰ ხოსროს, როცა ფაბრიზი პირშიჩალაგამოვლებული დაბრუნდა უკან...

ლევან სანიკიძე - უქარქაშო ხმლები

ფარსანსი - ვინ იყო?
ყველაფერი კი არ ვიცი მე!

გაუმარჯოს  ჩვენს გენს