Უბერე სული თვითმფრინავებს,
Ბაბაუწვერას მოუარ ქალავ,
ქალაქს რომელიც იფრიალებს,
პოეტი მაინც მოიპარავს

Შემოუარე მთებს, მდინარეს
წიგნებს ნუ დააკლებ კალამს,
დაჯღაპნი კედლებზე მიმდინარე
Სცენაზე, მიტოვებულ ტალანტს

Ამოვლენ ფიქრები თვითმფრინავზე
აპლოდის მენტებსაც გადაფარავ,
როდესაც დაჯდებით შენ, სინაზე
და ლაბირინთთა ფარსი გამა,

Ჩიტები რომლების მის ენაზე,
სიტყვები რომლებმაც შეგიფარა,
დაუფსტვენ თოლიებს მისინაზე,
ხმა ზღვაზე თითქოს და შეიპარა,

Ღრუბლები ადიან იმ მწვერვალზე
საითაც პოეტს დაეზარა,
Არც დაიკივლებ მიწისძვრაზე,
და არც გაჩუმდები როცა წავალ,

Ამოვლენ ფიქრები თვითმფრინავზე
აპლოდისმენტებსაც გადაფარავ,
Როდესაც დაჯდებით შენ, სინაზე
და ლაბირინთთა ფარსი გამა,

Წვიმები ილტვიან მზის ფინალზე
მთვარის შუქს ეფერები ასე განა!?
Შენ ამბობ რომ ქარებს ისერავს - ზე
არსებობს პოეტებთა მამა,

Დედა აზრს რომ ღამე იძინებს და
ისიზმრებს სიივრცეებთა ნამდბილ ჰამაკს,
Დაჯღაპნე კედლებზე და ცა განავრცე
როგორ გრძნობს სამყარო ნამდვილ ამაგს,

Სიტყვები,,მიყვარხარ" გადახაზე
წიგნებს ნუ დააკლებ კალამს,
Რადგანაც პოეტი სიმღერაზე
შენს სევდას მაინც მოიპარავს,

Უბერე სული თვითმფრინავზე
შემოჭრილ შიშებთა იგავარაკს,
რადგანაც პოეტი სიმღერაზე
შენს სევდას მაინც მოიპარავს.