Შემომეხარჯა თითქმის უკლებლივ
Ყველა ოცნება - ესეც ბედია,
Შენც დამივიწყე - რადგან ხანდახან,
ეს ოცნებებიც გადამდებია.
Თუ ყოველ ჯერზე უკან ვბრუნდები,
Როს ტკივილები აყეფდებიან,
Ეს მე კი არა-ჩემი მუხლები
Არნახულ ამბებს ღამით ჰყვებიან.
Და ყოველ მიმწუხრს როცა შუქები
Ლამპიონებში იცრიცებიან,
Რა იცის ქმარმა რომ ის კი არა-
Შენი ლექსები ჩემთან წვებიან.