ლოდინად დამდგარი ფირფიტა ფიქრების ქარებად დავიბნევი..
რაოდენ მზის შუქო, ღრუბელთა მორევის დარად ჩირაღდნდები.
მასწორებს ციურთა უზადო გუნდების, დასი- გურანდების,
უსწორო ქარების შორეულ ნისლებად, როცა ვიბადები.

მიელავს სამყარო, სიმწვანე ტერფების, როცა სულს ვნებდები..
გამირბის უზადო ცისფერი მთიები, ცებო, დამინდევით!
უღრანი ტყეების უშვერი ლანდების დარად ვილანდები,
მავსებენ ჭინკები, წრიპინა გოდებით-ხმები მურანდები..

როცა შორს მიდიხარ, სულთა მწვერვალებში დუმილს ვედარდები..
ნუთუ, გადამთიელს, მწვერვალს ვერ დაგიტევს, მთები-მუთაქები?!

მასწორებს ციურთა უზადო გუნდების დასი-გურანდების,
უსწორო ქარების შორეულ ნისლებად როცა ვიბადები...