ვიცი  დაგღალე,
მიწავ- ტიალო,
ვფურცლავ  ნაბიჯებს,
და ღამისთევებს.
  კარდაკარ უნდა 
ვიხეტიალო,
სანამ ღრუბელი
სულს განუტევებს.
რაღაც იყო და
რაღაც გათავდა,
უვარსკვლავოა
ჩემი ცის ტილო,
უნდა, დავემხო
ძვირფას საფლავთან
ეს მარტოობა
გამოვიტირო,
სადღაც , ტოტებში
ქარი თავს იკლავს,
მთვარე მარიდებს
ღრუბლიან  თვალებს...
ღამე  გამომდებს,
მდუმარედ  ხელკავს...
წავა,
დილამდე  იხეტიალებს...