არცერთი ნავით არ ისურვე წასვლა და დარჩი
წვიმაში...
ქარში...
ვერ სცილდები ნაცნობ ქავაფენილს.
ცა.
ჟან გაბენი.
თოლიების აქათქათება.
ხიდისქვეშეთში შეიტყუეს ღამე კატებმა
შავი თვალებით,
ომნიბუსის შავი რელსებით...
წყევლი ბელზებელს!..
საიდანღაც - თეთრი ფიატი.
- ჰო...
ეს რიკული მერვეა თუ მეცხრე?
- მეათე.
ისევ თავიდან!..
გნუსხავს სენა სხვისი ნავიდან
აქეთ -
და იქით -
მტკვარი გიხმობს,
მტკვარი გეძახის.
არც ამიაკის სუნი ასდის და არც თეძაფის, -
უბრალოდ ღელავს,
ბრუნავს,
ბორგავს,
შფოთავს შენსავით.
არცერთი ფრანით არ ისურვე წასვლა და დარჩი
პოეტი...
ქარში...