სოფლის განაპირას მიტოვებული, მარტოხელა ძველი სახლი...
  ყვავილებით ხელში ვუბრუნდები ძველს. მომენატრა სიძველის, ნესტის, მტვრის სუნი.
  კედლებზე უამრავი ნიღბაბია და რატომღაც ყველა მოწყენილი. აი ერთი, თითქოს ღიმილი შეყინვია სახეს. უცნაური, ამოუცნობი ღიმილი.
  მტვრის სქელ ფენას ვაცლი შავ როიალს, ვჯდები და ვუკრავ... ვჯდები და ვუკრავ.
ვუკრავ რექვიემს. ამ ყველაფერს მხოლოდ ეს მელოდია შეეფერება. ირგვლივ სიძველის, სიბერის, შიშის გრძნობა მეფობს. აქ გაბატონებულა სიჩუმე. --მისი აღმატებულება, სიჩუმე!!
  მე ვარღვევ მის მყუდროებას. ხო, მხოლოდ მე.
  კედლიდან მიყურებს უამრავი გაყინული სახე.
ვდგები, ერთერთს ვხსნი და ფრთხილად ვირგებ სახეზე. ნიღაბი მყარად ეკვრის კანს. ის უკვე ჩემია, ის მე ვარ, მე კი ის....
    როიალზე მდგარ ლარნაკში ვცვლი გამხმარ ყვავილებს ახლით და ვტოვებ სახლს, ჩემს ძველ სახლს...
  მე მიყვარს ის სახლი!!!