მიჰქრის დინება სწრაფი,
                    მტანჯავს დუმილი ურჩი,
                    გაწყდება აზრის ძაფი,
                    თუ სურვილს გადავურჩი.
                                  სარკმელში დგება ღამე,
                                  ღამეს ვათენებ თეთრად,
                                  ვითვლი უშენოს წამებს –
                                  რაღაცა მსურდა მეთქვა.
                    შენს აჩრდილს ვეტყვი: დარჩი,
                    მაგრამ სიბნელე სდუმს,
                    ჩრდილი ჩაიფრენს მარშით,
                    დასტოვებს სივრცეს ჩუმს.
                                  ფერი გადასდით ლანდებს,
                                  ისევ ვეფლობი დროში,
                                  ფიცი ტყუილად მანდე,
                                  სიტყვის ფასია გროში.
                    სევდით მოქანცულ სულში
                    ვეღარ იპოვნი ბინას
                    და რაც ფხიზლობდა გუშინ,
                    ახლა იმასაც სძინავს.
                                  მიკვირს,რომ არა ვტირი
                                  და ცეცხლში ვაწრთობ დანას,
                                  მე მიწევს ხარაკირი,
                                  შენ კი საჰა-მარანა!