ფიქრი მომინდა მარტო ყოფნა და ფიქრი. ერთხელ ჩემმა საუკეთესო მეგობარმა მითხრა: "პრობლემებს კი არ უნდა გაექცე წინ უნდა დაუდგე და მოაგვარო" ეს სათქმელად ძალიან ლამაზი და ადვილია..მაგრამ გააკეთო ყოველივე ნიშნავს გქონდეს რკინის ნებისყოფა. რითაც ნამდვილად ვერ დავიკვეხნი. არც ძლიერი ნებისყოფა მაქვს და არც სურვილი იმის რომ ბედისწერას შევეჭიდო, არც ძალა მეყოფა სამაგისოდ. მოკლედ ბრძოლა უკვე გვიანია მე აღარც კი მახსოვს როდის და სად დავტოვე ბედისწერასთან ბრძოლაში დამარცხების შემდეგ ფარ-ხმალი. თითქოს ეს ყველაფერი ადრეა და ასეთი დამარცხებისთვის ჯერ პატარა ვარ, მაგრამ მე არ მეშინია აღარაფრის. ისეთი ადამიანების გარეშე ვისწავლე ცხოვრება ვის გარეშეც ის ჯოჯოხეთს გავს. არა ვისწავლე არა თვითონ ცხოვრებამ მასწავლა. ერთხელ გავუძელი უსაყვარლესი ადამიანის დაკარგვას, ორჯერ და მესამედ უკვე საით გავისროლე საკუთარი ბედისწერა თვითონაც არ ვიცი. ახლა ვიცი ერთადერთი რასაც ჩემი გადარჩენა შეუძლია სიყვარულია რომელიც გულში მაქ თუმცა ისიც უაზროდ მივმართე არა მე არ მინდოდა მე ვიცი მეგობრობის ფასი მართლა ვიცი, მაგრამ ის ისეთია რომ არ შემიძლია არ მიყვარდეს სულში დიდი სილამაზე აქვს, ძალიან დიდი არავის გავს, სხვანაირად ფიქრობს, უყვარს პოეზია, კითხვა ,რომანტიკა, ნიჭიერია და არასდროს დანებდება ამ დამპალ ცხოვრებას. ვიცი ის გაიმარჯვებს და მე მისი ღირსი არ ვარ თუმცა ოდესღაც მზად ვიყავი მისთვის მებრძოლა დღეს უკვე აზრი ბევრმა რამემ დაკარგა და მე თვითონ ვამბობ ამაზე უარს არა იმიტომ არა რომ აღარ მიყვარს უბრალოდ დრო დრო აღარ მაქ აღარაფრისთვის.



                  *  *  *
და თითქოს იმ ღამეს უფრო ბედნიერი იყო სვეტიცხოველიც
არ იყო ვარკვლავებით მოჭედილი ცა, არ იყო მთვარე რომელიც არამარეს გაანათებდა,სვეტიცხოვლის წინ პატარა მინდორე ვისხედით. ჩვენ გვციოდა და მას არ აუხსნია ჩემთვის სიყვარული. ის უბრალოდ იყო ის რაც იყო და მე ამ ყველაფრით უბედნიერესი ვიყავი. მე თანახმა ვიყავი ასე ყოფნაზე უსასრულოდ,  მაგრამ ვიცოდი ის იგივეს ნამდვილად არ გრძნობდა.  არც ეს მიშლიდა ბედნიერებაში ხელს მე ხომ მაინც მიყვარხარ. მიყვარხარ ისე რომ ეს გრძნობა მარტო ჩვენ ორს კი არა ორ დედამიწას ეყოფა.
-ვიცი პასუხი რასაც მეტყვი ვიცი რომ ცუდად ვიქცევი მაგრამ გთხოვ ახლა, რომ არ გითხრა მერე მთელი სიცოცხლე უნდა ვინანო მიყვარხარ არ გინდა ვცადოთ იქნებ გამოვიდეს რამე.
გული მსოფლიოში ყველაზე სწრაფედ მიცემდა. ვიცოდი პასუხი და ისიც რომ ამით უხერხულ მდგომარეობაში ვაყენებდი, მაგრამ არ შემეძლო არ მეთქვა უბრალოდ გული ვერ გაუძლებდა უთქმელობას.
-არა შენ არ იცი პასუხი და ის დადებითია მითხრა და გამიღიმა არა ასე ლამაზად სხვა ვერასოდეს გაიღიმებდა, სხვა ვერასდროს შეძლებდა ამდები ბედნიერება ეჩუქებინა ჩემთვის, ამ ერთი ფრაზით. ხელი  გამოიწოდა ჩემსკენ. ტკივილის და სევდის მორევიდან ამომიყვანა, მაგრამ ესეც არ იკმარა ჩამეხუტა და მაკოცა ეს იყო ყველაზე ლამაზი საღამო ჩემს ცხოვრებაში. მერე პატარა ბავშვებივით ვთამაშობდით ბალახში თან ხელს არ მიშვებდა მე ვგრძნობდი რომ ისიც კარგად იყო.
-იცი მე არც ერთ შეყვარებულთან არ ვყოფილვარ ბედნიერი. მითხრა მე კი ვერ მივხვდი ამის მიზეზს განა შიძლება ის არ გიყვრდეს?
-ახლა??
-ახლა ბედნიერი ვარ.
ამ სიტყვების მერე ჩემზე ბედნიერი არავინ იყო სამყაროში.
მერე ძალაინ შეცივდა სახლში წავედით. ლოგინზე ვიწექი და ბალიშად მისი მკერდი მქონდა. მისი სუნთქვა მესმოდა და სიამოვნებით გავაჩერებდი საკუთარს, რადგან მეჩვენებოდა რომ მეც მისით ვსუნთავდი.
ან იქნებ არც მეჩვენებოდა რას გაუგებ სიყვარულს. მისი ტუჩების სითბო დღემდე გამოყვა ჩემს ტუჩებს. მთელი ღამე ჩახუტებულებს გვეძინა და მე ყოველ 5 წუთში ვსვამდი ერთსა და იმავე კითხვას:
-რა იქნება მერე?
-იგივე და უფრო კარგი დღეები
მე ვგრძნობდი რომ ეს არ იყო სიმართლე და ცხოვრებაში პირველად ვერ ვიჯერებდი მის სიტყვებს რომელთა დაჯერებაც ყველაზე მეტად მინდოდა. ღამე როცა დაეძინა უბრალოდ ვუყურებდი და არ მეჯერა რომ ჩემთან იყო. ვიცოდი რომ ამ ლამაზის ზღაპრის წუთები დათვლილი იყო. არ შეიძლება დრო გავაჩერო?? სულ ცოტა ხნით.. თუმცა დრო დაუნდობლად გადიოდა და მეც ჩამთვლიმა როცა გამეღვიძა ზღაპრისგან აღარაფერი იყო ის უკვე წასულიყო არა ფიზიკურად არა მაგრამ ემჩნეოდა რომ იმ ყველაფერს ნანობდა. ნანობდა იმას რითიც მე ვსუნთავდი. რაც მე მთელი სიცოცხლის მოგონებად გამყვებოდა. თუმცა ეს მეც ხომ ვიცოდი ვიცოდი რომ ასე დამთავრდებოდა ყველაფერი, მაგრამ არ ვიცოდი მართლა არ ვიცოდი, რომ ასე რომ მეტკინებოდა. გამახსენდა გუშინდელი დღე. მე პატარა ბავშვივით მისი ბოტასები მეცვა და სამყარო ჩემი მეგონა.. ახლა ვისია სამყარო??არვიცი მაგრამ ჩემი ნამდვილად აღარ...