მზეზე მოგონებს ითბობს მოხუცი წყვილი და
ირგვლივ ქალაქი რძეს სვამს..
მათაც ახსენებს სითბოს და თვალების
ახელას მხარდამხარ...
გრძნობენ ისინი საკუთარ დღეებს და
უყვართ გადათენებული ღამეები და დილები
და უყვართ ერთმანეთის ტკივილები და შეუძლებლობები,
და სხედან ჩუმად,სიცელქის სურვილით გადაღლილები
და მზეში ახრჩოლებენ საკუთარ შეუძლებლობებს..
საოცარი სიგულწრფელით უთმობენ გზას
ერთმანეთს სიკვდილისაკენ,
რომ სასოწარკვეთის მიზეზი დარჩეს რომელიმეს
და რომ წყენით გადავსებული გულით
სასწრაფო მიზეზი ჰქონდეს დაძინების რომელიმეს,
და რომ ეს დაღლა დაბრალდეს არა შეუძლებლობებს,
არამედ მარტოობას...
და ტოვებენ ისინი უთქმელად ნაყოფებს და წრეებს,
მათი ერთადყოფნის მიზეზს,
და ამ ოქროსფერ წრეში გაძვრენილ მორჩილ თითებს..
და ამ თითებით ნატარებ სიმძიმეებს...
და თბებიან ერთმანეთის მხრებით ვნებების გარეშე,
და ერთმანეთის სახეებს ისევ ისეთივეს ხედავენ,
უნაოჭოს და დღეებდაუტვირთავს..
და მათ ერთმანეთი ახსოვთ...
გულის ცემების და სუნთქვის იშვიათობებს უსმენენ ერთმანეთისას შიშით
და ..
ერთმანეთში ჩადებული ხელისგულებით ,მზეს იპარავენ...