კვლავ დავაბიჯებ საკუთარ თავში
ყრუ მოჩვენება,
და ვიხსნი ტანზე შემოხვეულ
მარლის სუდარას,
მომკლავს დღის შუქზე არეკლილი
დედის ვედრება,
ამ სარკოფაგში კვლავ ვერ აღწევს
მისი თუნდაც ხმა...

ქვებზე ბელტივით დაწყობილი
ჩემი სხეული,
ორ დღე გასული მიცვალებულს
თავზე მედება,
შემომაცალეთ ვეღარ ვსუნთქავ
მარლა წყეული!
კანი მიშრება, მიწყლულდება,
სისხლი დედდება.

აქ უფალს ისე შევავედრე
სული მშიერი,
თითქოს დღის შუქზე აირეკლა
წარსულის წამმა...
მონოტორული ვედრებიდან
ტკივილს მივები,
და ვწვეთავ ჯერაც დაუმპალი
საფლავის კართან.