როცა ღვთაებამ ჩამოწმინდა ზეცას თვალები
მის ტუჩს აჩუქა იისფერი მზის ელვარება,
მოვერცხლილ შუბლზე დააბნია მთვარის სხივები
რომ მას არ ეგრძნო ბობოქარი დღის მღელვარება.
ვარდისფერ ბაღნარს ყოველ დიდლით არგუნა ნამი,
რომ ლამაზ ყვავილთ არ ეცვალა არცერთი წამი
უძილო ღამეს შეურია ფიქრები შავი
და მთელი ძალით შემაყვარა მე შენი თავი.