სალოცავად ვარ მოსული,
გულღიად მხვდება ჩარგალი,
აი, გახაზა კოცონმაც
სიბნელე ცეცხლის ფარგალით.
გაუდის ლექსს და სიმღერას
ჰაერში კისკას-ტკარცალი,
რაც აქ სტრიქონი ხმაურობს,
ცას იმდენ ვარსკვლავ არც არის!
ღუღუნებს სიტყვის ღადარი,
გადაიფხიკა ნაცარი,
ეს სანთლებია, ვაჟაო,
შენს ნიშზე ნაალმაცარი.
შენ თავად იცი, ვინცა ვარ,
ეს ლექსიც იცი, რაც არი,
სიყვარულსა აქვს დღეობა,
ქვეყნად რომ არ ჰყავს ნაცვალი.
იხარე, გამხვივნებულა
შენი ნათესი მარცვალი!
დილა რომ ნაბდებს წამოჰკრეფს,
ღამე რომ გავა ბანცალით,
იქამდე აქ უნდა ვიყო,
დღეს სხვა რამისთვის არ მცალის
დაასხით ჟიპიტაური,
ამ ყანწისაც ვარ დამცალი:
დიდება მგოსანს მთებისას,
მისი ლექსების ნამ-ცვარის!..