ღამე გაფენილი შარას
დილას აყოლილი ხმები
ისე მოღალატევ ფარად
მე აღარ გამო-ვდგები.
ფეხის წვერებზე ხარ ისევ
ბალეტის სხეულში გძინავს
ჩემთვის აფრიალებ სიტყვებს
მზე კი არემარეს კირწყლავს.
დამდნარი თოვლივით იხევ
თეთრ სარჩულიან ბაბთას
სითბოთი დასვრილ თითებს
ცოტა მღელვარებაც დაკრავს.
თითქოს პატიებას ითხოვ...
თითქოს არც კი გინდა მითხრა
როგორც ტალახიან  ტილოს,
ფეხი შემაწმინდო გინდა.
თუმცა ჩანაფიქრი მივხვდი
მაინც მეპარება ეჭვი...
ხოდა ამ უბრალო სიტყვით,
მდუმარე ჟესტებს შევცვლი.
ქარი ვერ აგიწყობს ნაბიჯს
შენ უნდა მისდიო კუდში,
ღრუბელი შეგივსებს სასმისს
ეს ხომ მთელ ცხოვრებას უდრის.
წუხილი ჩააკვდა ხელში
კრძალვამიკერებულ თვალებს,
ჯერაც ვერნაშობი სევდით
ჩემი გაღიმება გმართებს.