მთვარე რომ გაარღვევს ზეცისაგან მოქარგულ ღრუბლებს,
  და მზე რომ სხივებს მიმოაბნევს დაღლილ სამყაროს,
  მე რომ გამოგიწვდი მეგობრობის და სითბოს იმ ხელს,
  ქვეყნის სიხარულს და ქვეყნის სიგიჟეს ერთად ლანდავს რომ...

  შენ მერე როცა დამიბრუნებ იგივე ხელს და,
  გადმოგედები ან სულაც პირიქით, დაგემსგავსები,
  ჰო, მერე, როცა მეგობრობის უმყარეს ფერთან,
  ჩვენ, ყველა ერთად, ერთმანეთს რომ დავემსგავსებით,
 
  მერე...არ ვიცი, აბა რა გითხრა მთვარეზე ან მზეზე...
  ან სულაც დილას რომ ვიხილე იმ მწვანე ველზე...

  ეს ლექსი სწორედ იმ ლამაზი გრძნობის ფერია,
  წეღან რომ გითხარ სიგიჟის და რავი, იმ ხელზე...





                                                                                                                                                                                                                                                __თამუნია__