მე გავრბივარ სადღაც იქით,
ვიცი აქაც აღარ მომინდება,
უბრალოდ მინდა დავჯდე და წარმოვიდგინო,
მე კი არა სამყაროა შეშლილი...
ჩაკეტილი ვარ რეალობას გაქცეული,
ირეალურ სამყაროში ვსუნთქავ...
ყველა დროში გავეკარი შპალერ ქვეშ,
მე გავჩუმდი და უსმენ აბსტაქტულ დროს,
რომელსაც ვგრძნობ და ვერ ვეხები...
აბსტაქტულია სამყარო...
სალვადორ დალი სიზმრებით,
მოდილიანი რომით და მარიხუანით,
ვან გოგი მოჭრილი ყურით,
ჩაპლინი ცილინდრითა და ხელჯოხით,
გალაკტიონი მთვარით,
გრანელი საფლავით,
აბსტაქტრულული ირეალიზმია,
ჩვენ ვგრძნობთ მაგრამ ვერ ვეხებით...
ისინი გვასწავლიან,
აბსტრაქტულ მშვენიერებაში გადაწყვეტილ ირეალიზმს...